Hai! Dah pon masuk hari ke-12. Hee~ Tetiba buat entry awal lak. Bukan ape, selagi hayat dikandung badan, biarlah sye buat entry semahu-mahunye. Haha! ~macam nak mati je bunyi nye!~ Hari ke-12 ni sye rase cabaran nye sangat la berat. Bagi sye. Bagi korang mungkin small matter je kot..hee~
Ok, kita straight je la eh. Benda yang sye nak cakap kat mak and abah tapi tak cakap-cakap ialah...
"I love u!"
"Sayang mak!"
"Sayang abah!"
"Mak, peksa tadi dapat adik dapat no 2!"
"Abah esok ade hari terbuka kat sekolah"
Banyak jugak ek? Hehe! Tapi memang benda tu semua yang sye nak cakap tapi tak cakap-cakap.
Bukan sye taknak cakap, tapi tu lah peluang or maybe LOAN yang sye cakap dalam entry tadi, yang dah ditarik balik 13 tahun lepas. Benda tu semua sye nak cakap 13 tahun lepas tapi dah tak berpeluang. Forever and ever. ;)
Alamak! Tertouching lak! Haish! Giler kau tak sedey! Kalau korang sedey tak? Boleh terima tak? Tetiba dapat berita mak ayah korang dah takde? Konfem sedey 7 ary 7 malam. Haha! ~happy lak aku nih!=_="~ Ok, balik pada mud asal. ;(
Korang jangan la buat muka blur. Meh sye bagitaw. Masa umur sye 7 tahun, mase tu baru lepas mid year exam. Sye dapat no 2, esoknye ade hari terbuka. So, sye yang masa darjah 1 masa tu, tengah semangat sekolah, terus lah berlari balik dengan happy tak hingat. Balik-balik terus teka abang, "abang z, cuba teka, mak g mane?" ~padahal dah taw mak n abah g berniaga~ :P
Lepas tu, macam biasa la, tunggu mak n abah balik kat depan pintu. Terjengah-jengah...kejap kuar, kejap masuk. Haha! Terlebih excited kan... Pastu,bla bla bla,,,,dipendekkan cerita, tetiba sye dah kat hospital. Semua orang nangis. Sye? Entah. Sye tengok mak sye kat atas katil. Ingatkan macam dalam filem tu, berlakon sedey-sedey, so sye pon sedaya upaya control cun. Tapi sye pelik, mak sye tidur diam je. Penat kot..Lagipon, mana ade orang tidur bising. Haha~ Tapi, mana abah sye?
Esoknye, ramai sangat orang datang rumah. Sedara-mara datang. Wah! Meriah! Tapi kenapa semua orang sedih? Kat atas rumah, sye nampak ada dua jenazah. Siapa? Makcik sye ajak naik tengok jenazah tu. Tapi sye taknak. Takot la. Kan mayat tu. Kang hidup balik macam mana? Haha! Naif sungguh! Pastu makcik cakap, "Pegi lah tengok. Mak ngan abah tu..."
Sye taw. Sye tak bodoh. Sye taw mati tu ape. Sye taw meninggal tu ape. Even sye tak nangis langsung mase tu, tapi sye faham la ape yang jadi. Mesti diorang ingat mase tu sye kecik lagi, so tak taw pape. Diorang silap. Sye taw. Sye buat macam tu sebab sye harap sye cuma mimpi mase kat hospital tu. Sye nangis mase kat kubur. Time kebumikan diorang. Masa tu baru sye sedar yang semua tu bukan mimpi. Nak taknak sye memang kene terima. Cepat atau lambat sye kena jugak paksa diri sye supaya berdikari. No more father and mother;)
...Miss them damn much! Al-Fatihah~
Nota kaki : Sorry...speechless...
That's all! Tata!
